Street musician #01

I always admire them… Passion, beauty of sound, noble backs and gentle hands, which really kiss the instruments by each finger. The street musicians are soul of every city. The intangible soul, something flying between buildings, but sometimes you can catch it…

bierasciejski albom 001музыкі ў Трубе Мінск2016_03_13_Lublin_Deptak_Banduryst2015_11_13_ParisBercy2015_11_Warszawa

 

Пяць старых / Pięciu staruszków / 5 old people

23_05_15_lublin_pub_bila_001

Паб BILA, субота, вечар. Пяць старых бавяць час за куфлямі піва. Сьмяюцца, фатаграфуюцца на смартфоны, паляць цыгарэткі і гучна нешта абмяркоўваюць. Мая каханая, назіраючы за гэтым сьвятам жыцця, кажа – я хачу, каб і праз сорак гадоў мы былі такімі ж жыццясьцьвярджальнымі!

 

Pub BILA, sobotni wieczór. Pięciu staruszków spędzają czas popijając piwo. Śmieją się, fotografują się na smartfony, palą papierosy i głośno dyskutują . Moja ukochana, oglądając te święto życia, mówi – Chcę, żeby i po czterdziestu latach bylibyśmy pełni vigoru tak jak oni!

 

Pub BILA, Saturday evening. Five old people spend their time sipping beer. They are laughing, they take a photos on smartphones, smoking cigarettes and loudly discussing something. My beloved, watching this celebration of life, says I wish us were such vivacious even 40 years later!

Назіранні за бацькамі на дзіцячай пляцоўцы.

Сямья раварыстаў.

Бацька стаіць, трымаючы ровар, на якім ззаду ў спецыяльным крэсліцы запакаваны ўжо малодшы 3-хгадовы сын, і чакае, пакуль старэйшая 10-цігадовая дачка напампуе кола ў сваім ровары, каб ехаць з пляцоўкі далей. Сярэдняя 8-мігадовая дачка таксама чакае побач, трымаючы свой ровар, і паведамляе бацьку, што яе сяброўка Кася атрымала на першую камунію яшчэ дадаткова (да агульнавядомага планшэту?) 50 злотых. Бацька кажа, што сэнс камуніі не ў тым, каб атрымаць грошы. А ў тым, каб сустрэцца з Хрыстом! – выпальвае старэйшая. А якія Хрыстус мае валасы? – пытаецца сярэдняя. Якія табе падабаюцца, такія Ён і будзе мець, – кажа бацька, – Хрыстус для кожнага свой. Старэйшая нарэшце напампавала кола і яны паехалі.

19_05_15_lublin_dzicia4aja_placouka_001

Марозіва.

Даніэль і яго тата паволі падоходзяць да лаўкі каля дзіцячай пляцоўцы. Сядаюць, бацька распакоўвае два пачкі шакаладнага ў шакаладнай глазуры марозіва – сабе і сыну. Пачынаюць паволі есьці. Сынок спрабуе паскардзіцца: Тата, горка!.. Еш, што ёсьць, – кажа бацька, а то зьем я, калі табе не падабаецца. Даніэль паслухмяна ліжа марозіва. Калі марозіва зьелі, бацька пускае Даніэля на пляцоўку, а сам павольна і задаволена зацягваецца цыгарэткай.

19_05_15_lublin_dzicia4aja_placouka_003

Мабільныя размовы.

Мама стаіць, трымаючы сынаў самакат, і размаўляе па мабільнаму праз хэндс-фрі. Назірае, як сын корпаецца ў пяску, і працягвае размаўляць, трасе галавой, з кімсьці пагаджаючыся альбо адмаўляючы. Пакуль не ўбачыш навушнікі з танюткім дротам да мабільніка ў кішэні, яна робіць уражанне гарадской вар’яткі…

19_05_15_lublin_dzicia4aja_placouka_002

Міма праходзіць слінга-мама, таксама размаўляючы па мабільніку, але звычайным спосабам, трымаючы слухаўку каля вуха. Потым пачынае набіраць смску – нібыта глядзіцца ў люстэрка.

09_05_15_lublin_lah4yna_002